Na zes weken is de competitie weer hervat. Het eerste heeft in die periode niet stilgezeten. Behoudens een tweetal weken rond de kerst is er flink doorgetraind. Op 1 januari deed een groot aantal spelers mee aan een door Joost Lamp en Rob Verstraten voortreffelijk georganiseerde reünie voor (oud) eerste elftalspelers met als hoogtepunt de strijd om de Cedric Melchiot bokaal. Liefst zo’n 160 (oud) eerste elftalspelers waren present alsmede ook nog een groot aantal oud leiders en trainers. Wat mij betreft volgend jaar weer.
En dan de wedstrijd op 7 januari tegen de ex-internationals met als grote blikvanger Edwin van der Sar, maar ook met de op het laatste moment toch nog beschikbare Frank de Boer. Dezelfde avond zat hij om 20.00 uur in het vliegtuig richting Brazilië. Wat moet het voor onze jongens toch een prachtige ervaring zijn geweest om tegen zoveel coryfeeën voor zo’n 4000 man publiek te mogen aantreden. En ze deden het prima.
Met navigator Willem Padt en bijrijders Chris van Schouwenburg, Antonie de Groot en Arie Kalkman verliep de reis naar Hellevoetsluis voorspoedig. Onderweg werd er druk gefilosofeerd over opstelling, speelwijze en nog heel veel voetbalzaken meer. HFC betrad het nieuwe kunstgrasveld van Nieuwenhoorn (wel erg kwistig ingestrooid met rubber, maar dat deerde het spel niet) in de volgende opstelling: Gerard van Rossum (Brian van der Werff, die hem zes competitiewedstrijden voortreffelijk heeft vervangen, zat op de bank), Tuncay Yener, Carlos Opoku, Roy Verkaik, Marc Baardman, Jochem en Michiel Lindenhovius, Fabian Munsterman, Hakim Ajnaoui, Bart Nelis en Martijn Tjon-A-Njoek. Onze verzorgster Carola was weer voldoende hersteld van haar spierblessure en derhalve weer snel genoeg om eventueel geblesseerde spelers vlug te verzorgen (dank aan Antonie de Groot, die dat een aantal wedstrijden voor zijn rekening heeft genomen).
In de eerste helft was Nieuwenhoorn met sterke wind mee de meest aanvallende ploeg. Vooral gevaarlijk met spelhervattingen (ik telde al snel zo’n tiental corners) en vrije trappen. HFC verdedigde echter gedegen en onze Gerard was weer de betrouwbare sluitpost als vanouds. HFC kwam er een aantal malen gevaarlijk uit, maar tot echte grote doelrijpe kansen kwam het niet. In de rust moest Hakim Ajnaoui zich wegens een spierblessure laten vervangen door Wouter Haarmans. Diens eerste balcontact na een prima voorzet van de bijna elke week één van onze uitblinkers Tuncay Yener betekende de 0-1.
Jammer genoeg werd een paar minuten later één van de vele corners van Nieuwenhoorn niet zo goed verwerkt en van de rand van het strafschopgebied maakte de nummer 8 van onze tegenstander met een vernietigend schot in de kruising de gelijkmaker. Daarna een periode, waarin Nieuwenhoorn de betere kansen kreeg. Onze tegenstander bracht een nieuwe spits in, qua postuur de evenknie van onze in vele opzichten grote aanvoerder Carlos. De nieuw ingekomene was eenmaal onze verdediging te snel af, maar trof gelukkig Gerard van Rossum nog op zijn weg.
Tim Kuyt werd nog ingebracht voor Jochem Lindenhovius en Martijn Tjon-A-Njoek werd nog vervangen door Roy van den Ban. Op het laatst waren er nog mogelijkheden voor HFC, maar zowel Tim Kuyt, Wouter Haarmans als Bart Nelis vonden niet de juiste richting.
De laatste zes wedstrijden heeft ons eerste niet verloren, maar met vijf gelijke spelen en één keer winst staan we nog zwaar in de gevarenzone (gedeelde twaalfde/dertiende plaats). Er volgen een aantal cruciale wedstrijden tegen Westlandia zondag thuis – allemaal komen ! – en Purmersteijn uit de week daarop.
Het blijft een hele mooie competitie, waarin ons eerste nu speelt. Ik zal er zo min mogelijk van missen en ik hoop, dat dit voor velen van u geldt.
Tekst: Hugo Bettink (Schrijverscollectief), Foto: FL Fotografie