De uitslag doet vermoeden dat het een makkie was, maar de realiteit was anders. De eerste twintig minuten waren duidelijk voor ons, daarna kwam er meer evenwicht in de wedstrijd, hoewel wij de bovenliggende partij bleven door, zoals dat tegenwoordig heet, meer druk op de bal te zetten. Nou ja, we waren gewoon wat feller en gaven de tegenstanders weinig tijd. Zoiets dus. Het was de periode dat Fabian Munsterman al glijdend dicht bij de eerste treffer was en Bart Nelis zijn opponent via onze rechterflank een paar keer te snel af was. Bij een zo’n actie liet Nelis een voorzet op maat los, die door Martijn Tjon-A-Njoek met het hoofd, knap naar de grond koppend, doeltreffend werd afgerond. Even later had Hakim Ajnaoua de 2-0 op zijn schoen, maar zijn bekeken schot over de ver uit zijn doel gelopen keeper spatte uiteen op de kruising.
Dat Westlandia daarna op jacht ging naar de gelijkmaker was logisch, maar tot een echt overwicht leidden deze inspanningen niet. Terwijl onze defensie geen krimp gaf deelden wij met snelle counters enige plaagstoten uit, maar echte kansen bleven uit. De beste mogelijkheden deden zich voor uit een aantal vrije trappen rondom het vijandelijke strafschopgebied, maar de ballen belandden stuk voor stuk in de handen van de doelman. Maar het grootste pluspunt was dat we de rust zonder averij haalden.
Na de hervatting een iets ander spelbeeld. Westlandia meldde zich steeds nadrukkelijker voor het doel van Gerard van Rossum en er moest af en toe met wilde trappen geruimd worden. We begonnen de greep op het middenveld te verliezen en aanvallend leden wij te snel balverlies. Maar deze keer was vrouwe Fortuna op onze hand, want zij zorgde er achtereenvolgens voor dat de Naaldwijkers een levensgrote kans vlak voor Van Rossum om zeep hielpen en een schuivertje van dichtbij niet in het net maar tegen de paal belandde. “Tijd om in te grijpen”, moet trainers Mulders gedacht hebben, want de vermoeide Bart Nelis moest plaats maken voor Wouter Haarmans. Laatstgenoemde bracht weer vaart in de voorhoede en zou zich even later – wederom – als supersub ontpoppen.
Vervolgens zette Pieter Mulders met een goed gevulde bank op de achterhand Jochem Lindenhovius in en liet hij broertje Michiel naar de kant komen. Met deze verse krachten kregen zowel aanval als middenveld weer nieuw elan, waardoor de druk op de achterhoede iets afnam. Een minuut later was het raak, hoewel daar wel een strafschop voor nodig was. Martijn Tjon-A-Njoek klopte de Westlandse verdediging op snelheid en werd in het strafschopgebied onderuit gegleden. De voortreffelijke Maastrichtse arbiter Vivian – inderdaad, een dame – Peeters aarzelde geen seconde, wees naar de stip en frutselde de rode kaart uit haar achterzak. Aanvoerder Carlos Opoku mocht het vonnis voltrekken en deed dat naar behoren. Dat betekende 2-0 en rust in de tent.
Viel Wouter Haarmans vorige week in het laatste gedeelte van de wedstrijd in, waarna hij prompt scoorde, ook nu was hij weer trefzeker. De Westlandse defensie werd met een man minder en de psychologische dreun een gatenkaas en daar wist Wouter wel raad mee. Eerst kreeg hij uit een slimme inworp van Jochem Lindenhovius de bal op rechts vrij en zette strak voor waar Martijn Tjon-A-Njoek dankbaar van profiteerde en kort voor tijd schoof hij zelf de 4-0 binnen. Kort daarvoor had Jasper Wille de plaats van Rutger de Vries ingenomen. Eerstgenoemde mocht meteen aan de bak want zijn tweede balcontact was een goede verdedigende actie door mee terug te sprinten en met een sliding een voorzet te voorkomen.
Al met al een prima, zij het wel wat geflatteerde, overwinning. Want als dat schuivertje niet tegen de paal maar in het netje beland zou zijn… Maar aan “als” hebben we niets. We hebben nu toch al een aantal weken laten zien dat we het niveau van de hoofdklasse goed aankunnen. Dat geeft vertrouwen, maar zal niet tot overmoed leiden. Het zal knokken worden, waarbij we de, natuurlijk teleurgestelde, bankzitters ook nog hard nodig zullen hebben. Maar het resultaat zal het resultaat van het collectief zijn.
Na afloop van de wedstrijd tijdens een genoeglijk samenzijn met bestuursleden van Westlandia en het arbitrale trio nam voorzitter Gert-Jan Pruijn de gelegenheid te baat om Pinky Huygens te danken voor het jarenlange omroepwerk vanuit de bestuurskamer. Hoewel dit de laatste keer was dat zij als lady speaker optrad, blijft Pinky gelukkig wel onze gastvrouw bij thuiswedstrijden van het Eerste.
IJs en weder dienende wacht ons volgende week Purmersteijn in Purmerend. Een blik op de ranglijst zal het belang van deze wedstrijd duidelijk maken. Mouwen opstropen dus.
Tekst: Bert Vermeer, Foto: Robert van Koolbergen
Opstelling: Gerard van Rossum, Tuncay Yener, Roy Verkaik, Carlos Opoku, Marc Baardman, Fabian Munsterman, Rutger de Vries (’85 Jasper Wille), Michiel Lindenhovius (’71 Jochem Lindenhovius), Hakim Ajnaoua, Bart Nelis (’70 Wouter Haarmans) en Martijn Tjon-A-Njoek. Op de bank verder nog Roy van den Ban, Tim Kuyt, Twan Elfers en Brian van der Werff.