SC: waar is Harry Lubse gebleven

April 2nd, 2012, Edwin Groeneveld

“Waar is Harry Lubse gebleven? Je hoort het iedereen denken. Behalve Harry zelf, want hij heeft andere dingen aan zijn hoofd. Nog een paar nachtjes slapen (een stuk of twintig) en dan is hij er weer! Om heel HFC mee te laten genieten van het voetbal en de randzaken.”

Paniek op de redactie van de website van de Koninklijke HFC. Harry is spoorloos, maar hij staat wel als schrijver gepland voor de eerstvolgende wedstrijd tussen v.v. De Zouaven en Het Eerste. Blijkbaar is hij al een paar weken in geen velden of wegen te bekennen. Of, om in Koninklijke termen te spreken, in geen parken of lanen. Zondag VI is al weken verslagloos, maar het kan toch niet zo zijn dat Het Eerste, Ons Eerste, in de belangrijke  wedstrijd tegen De Zouaven ook van tekst en uitleg verstoken blijft? Andere dingen aan zijn hoofd? Wat kun je nu nog meer aan je hoofd hebben dan de “good-old HFC”? Lieve lezers en met name lieve lezeressen, niet getreurd. Harry is er weer. De sabbatical wordt met de bovengenoemde twintig nachtjes ingekort. De voetbal- en randzaken van Het Eerste hebben mijn volledige aandacht. Op naar De Zouaven! Op naar sportcomplex De Kloet in het Noord-Hollandse Grootebroek!

Bij de naam Zouaven krijg ik altijd iets heldhaftigs. Winnen van De Zouaven lijkt mij lekkerder dan winnen van Pancratius. Om maar een club met een andere mooie historische naam te noemen. Misschien komt het door Frank en Ronald de Boer, die in de jaren tachtig hun furore maakten in de D-jeugd van de club, en op de website van v.v. De Zouaven nog goed te herkennen zijn op de foto’s uit die tijd. Iets te strakke voetbalbroekjes die anno 2012 niet meer denkbaar zijn op de velden, maar hooguit als bewijsmateriaal in een rechtszaal zouden kunnen dienen. De trainer, annex elftalleider voorzien van Berry van Aerle-snor, wetende dat de broertjes op de eerste rij niet lang meer rond zullen lopen op de velden van De Kloet. Maar, eens een Zouaaf, altijd een Zouaaf. Dat moet de Paus ook gedacht hebben halverwege de 19e eeuw. Want mijn gevoel van heldhaftigheid bij het horen van De Zouaven klopt als een bus. Een Zouaaf is namelijk een soldaat! Van de Paus nog wel. In een grijs met rood tenue zorgden zij ervoor dat de Paus geen Italiaan hoefde te zijn, maar gewoon een Vaticaan kon blijven. En al die groupienonnen uit de buurt houden natuurlijk hè. Opdringerig als ze kunnen zijn. Nee, laat dat maar aan types als Frankie en Ronald over. Mounir El-Hamdaoui is ook al weken in geen parken of lanen meer te vinden. En welke Zouavenpraktijken hebben jullie op Bruno Silva losgelaten, Frank?

De wedstrijd tussen De Zouaven en Het Eerste werd er een van “alles, behalve verliezen”. Voor Het Eerste noodzaak, om zo een veilige positie op de ranglijst te kunnen behouden. Voor De Zouaven een bevestiging en versteviging van het middenmootgebiedje waar ze al het hele seizoen in rondhangen. Beide ploegen deden er dan ook alles aan om maar zo min mogelijk weg te geven en te verspelen. En dat lukte. De luttele kansen die er kwamen werden veroorzaakt door foutjes, blundertjes en even niet opletten tijdens het uitvoeren van de defensieve taken. Was het wel een leuke wedstrijd dan? Nou niet echt. Helemaal niet als je een objectief kijker of een aanhanger van De Zouaven bent. Voor laatstgenoemde valt er namelijk niet zo veel meer te halen. De benodigde punten zijn binnen en kampioen worden of degraderen kan volgend jaar pas weer. De scheidsrechter was denk ik degene die de meeste lol had die middag. Voor de honderdste keer werd hij ‘s ochtend door zijn partner bij de voordeur uitgezwaaid om een potje in de hoofdklasse te gaan fluiten. “Grootebroek lieverd. Dus ik ben voor het eten weer thuis. Of zal ik op de terugweg even bij die lekkere Chinees langsrijden?”

Het Eerste kreeg in deze 0-0 wedstrijd af en toe nog wel een mogelijkheid aangeboden om met de volle winst naar het zuiden van de provincie af te zakken. Helemaal toen Bart Nelis met de bal aan zijn voet ter hoogte van de penaltystip stond. “Waar komt dat ding in hemelsnaam vandaan?”, moet er door het hoofd van Bart zijn gegaan. Om datzelfde ding  vervolgens in de richting van André Kuipers te schieten. En die zit in een heel ander team! Nee, het waren met name Gerard van Rossum, Tuncay Yener, Roy Verkaik, Roy van den Ban en de elke week sterk aanwezige Carlos Opoku die verdedigend de boel overeind hielden. Een broodnodig punt, dat ging er mee naar huis. Het Eerste staat er nu, wat de doelstelling betreft, goed voor. Overleven in de hoofdklasse, dat is het enige wat telt op dit moment. Ik sluit mij aan bij de woorden van collega-schrijver Joost Lamp van vorige week. Ware het dat hij op dat moment nog in tropische en wellicht nog wel caïpirinha sferen verkeerde. “HFC 1 degradeert niet!”, aldus Joost. Ik denk dat je zomaar eens gelijk kunt hebben! We gaan het redden!

Tekst: ‘Harry Lubse’ , Foto: FL Fotografie http://www.oypo.nl/fl-fotografie